|
Ten artykuł jest o formacji geologicznej. Być może chodziło Ci o Góry Alleluja, znane m.in. z filmu Avatar. |
Latające góry lub pływające góry[1] (ang. floating mountains) – charakterystyczna dla Pandory formacja geologiczna w postaci wielkich skalnych monolitów lewitujących nad powierzchnią ziemi. Wraz z kamiennymi łukami stanowią geograficzne wyróżniki tego księżyca. Pasma latających gór są pospolite na Pandorze, lecz najbardziej znanymi są Góry Alleluja, z których jedną z największych jest Mons Veritatis. Oprócz tego poznano także Góry Bezgraniczne, bardzo podobne do Gór Alleluja, Szlochające Stopnie, reprezentujące silnie zerodowane skały, a także lewitujące skały w nadmorskiej Zatoce Praojców.
Opis[]
Wygląd[]
SA-2 Samson wśród Gór Alleluja
Latające góry mają przeróżne rozmiary i kształty. Są to ogromne skały, niekiedy złączone w formacje, najczęściej wyglądem przypominające wysokie skalne iglice pozbawione podstawy, a czasem ogromne, lewitujące kamienne platformy. Ich kształt zależy od początkowego kształtu góry, zanim zawisła ona w powietrzu, lecz także od zjawisk geologicznych takich jak erozja. Góry przeważnie są nieruchome, choć mogą wolno się poruszać pod wpływem wiatru lub siły bezwładności; czasem zderzają się ze sobą nawzajem, powodując bardzo głośny łoskot zderzających się tysięcy ton skały. Zjawisko to sprawia, że latające góry są określane przez Na'vi mianem Grzmiących Skał.
Szlochające Stopnie jako przykład silnie zerodowanych latających gór
Na ich szczycie zazwyczaj żyją różne rośliny i zwierzęta. Wiele skał jest połączonych z innymi poprzez pnącza, po których mogą poruszać się Na'vi. Z wielu gór spływają również wodospady, mające swe źródło wewnątrz skały; strumienie wody jednak rozpadają się w mgiełkę, rozpraszają lub wyparowują, zanim sięgnęłyby ziemi.
Do poznanych pasm latających gór należą Góry Alleluja, Góry Bezgraniczne oraz Szlochające Stopnie.
Natura lewitacji[]
Latające góry utrzymują się w powietrzu dzięki trzem czynnikom: pandorańskiej grawitacji, oddziaływaniu grawitacyjnemu Polifema oraz polu magnetycznemu wytwarzanemu przez unobtanium.
Grawitacja na Pandorze jest ok. 20% słabsza niż na Ziemi, lecz to jedynie w niewielkim stopniu pomaga górom utrzymywać się w powietrzu. Większy udział w tym fenomenie ma silne oddziaływanie Polifema, który ze względu na duży rozmiar i stosunkowo niewielką odległość dzielącą go od księżyca wywiera istotny wpływ grawitacyjny na Pandorę. Innymi słowy, latające góry są częściowo przyciągane przez planetę w kierunku przeciwnym niż własna grawitacja Pandory.
Jednak przede wszystkim góry unoszą się nad powierzchnią ziemi dzięki polu magnetycznemu. Wytwarza je płynne żelaziste jądro Pandory, lecz natężenie tego pola jest wzmacniane setki razy przez wielkie złoża unobtanium, znajdujące się zarówno w ziemi bezpośrednio pod górami, jak i w samych górach. Minerał wytwarza wokół siebie bardzo silne pole magnetyczne, powodujące, że oba źródła nadprzewodnika odpychają się od siebie. Wysokość, na jakiej wiszą skały, zależy m.in. od ich wielkości, a także od natężenia pola. Uboczną konsekwencją istnienia silnego pola są zawirowania magnetyczne, które, choć niemal nieodczuwalne dla mieszkańców Pandory, zakłócają działanie wielu ziemskich urządzeń elektronicznych. Z tego powodu piloci maszyn latających ZPZ nie są w stanie korzystać z nawigacji, a lot wśród gór odbywa się wyłącznie zgodnie z zasadami VFR (z widzialnością zewnętrzną).
Gdyby naruszyć ilość unobtanium w obrębie góry, pole zostałoby zachwiane i w najgorszym wypadku góra spadłaby na ziemię. Przykładem tego jest pewien incydent w raporcie ZPZ, kiedy górnicy wydobywający unobtanium spod jednej z gór, zostali przez nią przygnieceni. Spadła ona nagle, kiedy pole magnetyczne zmniejszyło się na skutek zniknięcia minerału. Góra może spaść lub rozpaść się również wtedy, gdy przesunie się np. pod wpływem podmuchu wiatru i wypadnie poza obszar swojego pola magnetycznego.
Flora i fauna[]
Rodzaj organizmów zamieszkujących latające góry zależy od ich wielkości oraz wysokości nad poziom ziemi, a także obszaru, w którym się znajdują. Mimo generalnie dużej wysokości, która nierozerwalnie wiąże się z obniżoną temperaturą i ciśnieniem, latające góry nie są pozbawione życia, jak mogłoby się wydawać. Są one doskonale odsłonięte na światło słoneczne, a woda pochodząca z okolicznych wodospadów (przypominających odwrócone gejzery) nawilża powietrze, co stwarza doskonałe warunki dla rozwoju roślin, w tym bujnych drzew, charakterystycznych dla lasów deszczowych, gęsto porastających wierzchołki gór. Nagie szczyty są pokryte trawą i mchem. Z dołu gór obwicie zwisają pnącza, pełniące częściowo funkcję korzeni, podtrzymując skałę i nie pozwalając się jej rozpaść, zwłaszcza podczas wzajemnych kolizji skał. Jeśli fragment góry odłamie się, jest duża szansa, że zostanie powstrzymany przez pnącza; często można zaobserwować pojedyncze wielkie góry otoczone małymi odłamkami, trzymanymi przez liany.
Zmory górskie latające wśród Gór Alleluja
Wśród zwierząt są to głównie stworzenia latające, jednak nawet wśród nich tylko kilka największych wybiera życie w nieprzewidywalnych lewitujących górach. Do znanych żyjących w nich gatunków należą zmora górska, leonopteriks wielki czy szkwalnik.
Historia powstania[]
Góry powstały jeszcze podczas kształtowania się Pandory ze stanu płynnego w stały, podobnie jak Kamienne Łuki i inne formacje geologiczne spotykane na księżycu. Naukowcy nie potrafią jednoznacznie wyjaśnić, jak doszło do ich ukształtowania, choć pojawiły się dwie teorie.
Pierwsza, stworzona przez Dimitrija Piechtę z Lunarnego Uniwersytetu Armstronga głosi, że jakiegoś rodzaju sprzężenie zwrotne podczas kształtowania się płynnej Pandory doprowadziło do kondensacji materii zawierającej unobtanium na niewielkich obszarach, a wzajemne odpychanie złóż wypychało duże porcje płynnej skały w powietrze, gdzie zawisała i tężała. Zwykła niemagnetyczna skała, mająca większą gęstość, w miarę stygnięcia przemieszała się w dół, tworząc niezbędny balast, podobny do kilku łodzi. Krater powstający na szczycie monolitu siłą rzeczy nie zawierał nadprzewodnika, przez co pole magnetyczne przybierało kształt pierścienia, zapewniając górze stabilizację w przestrzeni.
Druga teoria, mniej popularna, mówi, że góry musiały zostać stworzone przez świadomą siłę wyższą. Wyznawcy tej teorii zwracają się ku Eywie jako ogółowi zjednoczonego życia na Pandorze[2].
Pojawienie się[]
- Tajny raport o świecie Pandory
- Avatar. Przewodnik ilustrowany
- James Cameron's Avatar: The Movie Scrapbook
- James Cameron's Avatar: The Na'vi Quest
- The Art of Avatar
Ciekawostki[]
- Pierwsi ludzie, którzy mieli styczność z latającymi górami, choćby ze zdjęć przekazanych przez łaziki, nie dowierzali własnym oczom, a co więcej, mieli trudność z przekonaniem o ich istnieniu swoich współpracowników i przełożonych. Gdy pokazywali skany i wizualizacje, pozostali myśleli, że są to efekty halucynacji lub wytwory wyobraźni[3].
- W scenariuszu z 1995 roku podana jest inna teoria dotycząca natury lotu lewitujących gór:
"Polifem jest źródłem magnetosfery – naturalnego pola magnetycznego milion razy silniejszego, niż Ziemia. Gdy Pandora obraca się w tym polu wokół własnej osi, jej roztopiony żelazny rdzeń emituje dodatkowo własne pole magnetyczne, z małymi "komórkami" lub wirami o wyjątkowo silnym wpływie magnetycznym działającym ponad powierzchnią księżyca."– Scenariusz z 1995 roku, Projekt 880