Avatar Wiki
Advertisement
Avatar Wiki
Artykuł

Leonopteriks wielki (ang. Great Leonopterix, język Na'vi: toruk, czyli "ostatni cień") – jedno z latających stworzeń zamieszkujących Pandorę, drapieżnik stojący na szczycie łańcucha pokarmowego i istotny element kultury Na'vi. Naukowcy nazywają go leonopterix rex, co tłumaczy się jako "królewski latający lew" (od greckich słów: λέων - leon, czyli lew, πτέρυξ - pteryx, czyli skrzydło, oraz łacińskiego rex oznaczającego "król").

Anatomia[]

Toruk makto jake.jpg

Leonopteriks jest blisko spokrewniony ze zmorą górską i leśną, choć jest znacznie większy (rozpiętość skrzydeł ok. 2 razy większa od zmory górskiej i 4 razy od leśnej). U tego gatunku nie występuje różnorodność ubarwienia; zwierzę ma szkarłatną skórę z czarnymi i żółtymi pręgami, spód ciała jest jednolicie żółto-pomarańczowy. Leonopteriksa wyróżniają dodatkowo niebieskie końcówki ogona, język oraz grzebienie kostne na głowie, które mogą być także albinoskie lub zielone. Grzebienie te są ostre i służą do rozpruwania brzucha ofiary lub przecinania roślinności utrudniającej lot, takiej jak liany czy gałęzie drzew. Potężne szczęki są wystarczająco duże i silne, żeby przeciąć zmorę górską lub leśną w locie. Błona rozciągająca się po bokach paszczy jest chroniona przez kostny pasek i przypomina budowę rybiej szczęki. Wraz z ostrymi zębami skierowanymi ku przełykowi zapobiega uciekaniu schwytanej ofiary. Dwie pary oczu, z których główna służy widzeniu dziennemu, zaś druga umożliwia widzenie nocne, są małe i umieszczone w lekkich wgłębieniach w głowie.

Leonopterix jest swoistym pośrednikiem ewolucyjnym między stworzeniami o sześciu kończynach a latającymi, czworonożnymi zmorami. Ma trzy pary kończyn, z czego cztery stanowią dwie pary skrzydeł, zaś trzecia to silnie umięśnione nogi wyposażone w szpony (z tej przyczyny prawdopodobnie jest bliżej spokrewniony z tetrapteronem]]. Poruszając się po ziemi, drapieżnik wspiera się szponami przednich skrzydeł i nogami, a w locie używa ich do łapania ofiar, zamiennie ze szczękami.

Skrzydła stworzenia mają dużą powierzchnię, pozwalającą unieść potężną masę zwierzęcia, a nadmiar ich siły umożliwia szybki lot oraz szybkie tempo wznoszenia. Końcówki skrzydeł składają się z trzech oddzielnych, sitowatych membran, które się rozdzielają i mogą służyć służą jako hamulec, obracając się niezależnie od reszty skrzydła, lub jako dodatkowa powierzchnia nośna, zachodząc na siebie i tworząc jednorodną powierzchnię i nie utrudniać lotu. Druga para skrzydeł jest mniejsza i pomaga w unoszeniu się w powietrzu. Ta dodatkowa siła nośna ułatwia lot w gęstym powietrzu pandorańskiej atmosfery.

Leonopteriks oddycha i chłodzi swoje ciało dzięki bardzo efektywnemu systemowi wentylacji "flow-thru". System ten polega na tym, że w czasie lotu powietrze wlatuje przez otwór oddechowy i przepływa przez puste w środku kości, dzięki czemu chłodzi zmęczone i rozgrzane mięśnie. Tak jak w przypadku wielu innych zwierząt Pandory, kości Leonopteriksa są wzmocnione naturalnym włóknem węglowym.

Leonopteriks nie potrafi patrzeć w górę, co wynika ze znajdujących się nad oczami wypustków kostnych, z którego wyrastają czółki. Nie jest to jednak niedogodność, ponieważ na leonopteriksa, jako drapieżnika stojącego na szczycie łańcucha pokarmowego, nic nie poluje. Słabość tę wykorzystał jednak Jake Sully, nadlatując z góry na swojej zmorze i wskakując na grzbiet leonopteriksa, by go dosiąść.

Odżywianie[]

Leonopteriks pożera zmorę górską (Avatar: Brothers)

Leonopteriks, ze względu na swoje rozmiary i pozycję w łańcuchu pokarmowym, ma niewielu naturalnych wrogów. Odżywia się zwierzętami takimi jak zmora górska, zmora leśna, sześcionóg itp., a w ostateczności na wielką medusa aerocoelenterates, która jednak nie jest smaczna. Czasami atakuje też samotnych Na'vi, skąd zresztą wzięło się określenie niebieskiego ludu: "ostatni cień". Znane są także przypadki pożarcia przezeń ludzi. Nie atakuje jednak kilka razy od siebie mniejszego thanatora, ponieważ w walce tej mógłby przegrać.

Siedlisko i tryb życia[]

Gniazda leonopteriksów są bardzo trudne do odnalezienia, lecz kilka z nich odkryto w Górach Alleluja. Sugeruje to, że gatunek zamieszkuje głównie górskie rejony.

Drapieżnik łączy się w pary na całe życie i rozmnaża raz na ok. dwa lata. Potomstwo liczy zazwyczaj jednego do dwóch osobników. W powietrzu porusza się pojedynczo lub parami (wyłącznie życiowi partnerzy i jak dotąd nie zaobserwowano zachowań stadnych. Wynika to z faktu, że leonopteriksy są stworzeniami terytorialnymi i zaciekle bronią swojego rejonu, nie przepadają za innymi osobnikami swego gatunku. Grupa avatarów zaobserwowała kiedyś walkę między dwoma osobnikami. Walka ta trwała 3 godziny i zakończyła się upadkiem obu śmiertelnie ranionych bestii na ziemię. Świadkowie słyszeli odgłosy sugerujące, że ich truchła pożarły wężowilki.

Leonopteriks w kulturze i wierzeniach Na'vi[]

– To toruk. Ostatni cień.
– Zgadza się. Ostatni, jaki widzisz w życiu. Jake i Neytiri, Avatar

Neytiri opowiada Jake'owi o swoim prapradziadku, piątym Toruk Makto

Leonopteriks jest jednym z podstawowych elementów wiary Na'vi w równowagę w naturze oraz przeznaczenie. Brutalne piękno i szlachetność nadały mu centralne miejsce w tradycji i kulturze. Jest czczony w tańcu, śpiewie i w posągach symbolizujących zarówno strach, jak i szacunek do tego stworzenia. Przykładem jest totem wykonany ze szkieletu leonopteriksa w Drzewie-Domu klanu Omaticaya i umiejscowiony w sercu wioski.

Wzbudza powszechny lęk wszystkich klanów Na'vi. Dlatego też osoba, która zostanie Toruk Makto, czyli jeźdźcem Ostatniego Cienia, jest darzona ogólnym respektem i w związku z tym w dużym zakresie zyskuje przywileje przywódcy (głównie wojennego) wszystkich plemion zamieszkujących Pandorę. Według wierzeń mieszkańców księżyca, sama Eywa wybiera jednego z ludzi na Toruk Makto, najczęściej podczas okresu Wielkiego Smutku, kiedy potrzebny jest ktoś, kto zjednoczy wszystkie klany w obliczu wroga bądź kataklizmu. Taka sytuacja nie zdarza się jednak często, do tej pory miała miejsce zaledwie 6 razy od czasu Pierwszych Pieśni. Jednym z jeźdźców leonopteriksa był Jake Sully, który wykorzystał ten tytuł do wypowiedzenia wojny ludziom z ZPZ; po zakończeniu konfliktu Jake pozwolił odlecieć leonopteriksowi, tłumacząc, że "Toruk makto nie był już potrzebny". Innym znanym toruk makto i zarazem poprzednikiem Jake'a był prapradziadek Neytiri.

Przypisy

  1. Tajny raport o świecie Pandory
  2. The Science of Avatar
Advertisement